Przekierowanie 301 czy 302: które wybrać dla SEO

Przekierowanie 301 czy 302? W skrócie: 301 stosujesz, gdy strona przeniosła się na stałe, a 302, gdy przeniosła się tylko na chwilę i stary adres ma zostać w wynikach wyszukiwania. Zmieniasz strukturę adresów albo przenosisz strony i boisz się, że wypadniesz z wyników? To właśnie wybrany kod statusu mówi Google, który adres zachować. Poniżej: jak Google odczytuje każdy z kodów, kiedy którego użyć, jak ustawić je w NGINX i Apache oraz jakie błędy sprawiają, że w wynikach zostaje niewłaściwy adres. Kod przekierowania to tylko jeden z sygnałów, które wysyłasz Google, bo o tym, jak traktowane są same odnośniki, decyduje wybór atrybutu rel linku.

Czym różni się przekierowanie 301 od 302?

301 oznacza, że strona przeniosła się na stałe. 302 oznacza, że przeniosła się tymczasowo. Użytkownik niczego nie zauważy, ale wyszukiwarka tak. Najpierw krótka definicja: kod statusu to trzycyfrowa liczba, którą serwer odsyła z każdą odpowiedzią, żeby powiedzieć, co stało się z żądaniem. Według dokumentacji Google o przekierowaniach zarówno 301, jak i 308 oznaczają, że strona na stałe przeniosła się pod nowy adres. Przekierowanie 308 to więc w praktyce stały odpowiednik 301, a Google wymienia oba obok siebie.

Jak Google traktuje przekierowanie stałe, a jak tymczasowe

Google śledzi zarówno stary, jak i nowy adres, a typ przekierowania (tymczasowe lub stałe) pomaga mu zdecydować, który z nich zostanie kanoniczny. Adres kanoniczny to jedna wersja, którą Google wybiera do indeksowania i wyświetlania spośród grupy zduplikowanych lub bardzo podobnych stron. Jeśli użyjesz stałego przekierowania po stronie serwera, proces indeksowania uzna adres docelowy za preferowany adres kanoniczny. A stary adres? Staje się nazwą alternatywną i nadal może pojawiać się w wynikach, gdy zapytanie sugeruje, że szukający bardziej ufa staremu adresowi. Przekierowanie tymczasowe to słabszy sygnał. Adres źródłowy może więc spokojnie utrzymać swoje miejsce.

Kiedy używać 301, a kiedy 302

Wybierz przekierowanie stałe, gdy stary adres już nigdy nie wróci. Typowe sytuacje:

• Zmieniasz strukturę adresów, na przykład przenosisz wpisy ze ścieżek z datą na proste slugi.
• Łączysz dwie słabe strony w jeden mocniejszy poradnik.
• Wybierasz jeden preferowany host: z www lub bez, http lub https.
• Przenosisz całą witrynę na nową domenę.

Przekierowanie tymczasowe ma sens, gdy oryginalna strona ma wrócić:

• Krótka strona kampanii zastępuje na jakiś czas stronę produktu.
• Testujesz A/B stronę docelową.
• Strona jest chwilowo niedostępna i wróci pod ten sam adres.

Zasada Google jest na szczęście prosta. Liczy się to, jak długo przekierowanie ma działać i który adres chcesz pokazywać w wynikach wyszukiwania. Kupujący domeny stają przed tym samym pytaniem (inny kontekst, ta sama logika), a ten przypadek opisujemy w poradniku o przekierowaniach na wygasłych domenach.

Jak ustawić 301 lub 302 w NGINX i Apache

W NGINX najczystszy sposób na wysłanie któregokolwiek kodu to dyrektywa return w bloku location. Dla pojedynczej strony location = /service { return 301 https://example.com/about/service; } daje stałe przeniesienie. Wstaw return 302 i masz przekierowanie tymczasowe. To wszystko. Przy przeniesieniach według wzorca reguła rewrite zakończona flagą permanent zwraca 301, a flaga redirect zwraca 302. Składnia jest taka sama bez względu na to, czy NGINX obsługuje stronę bezpośrednio, czy masz proxy NGINX przed hostingiem i trzymasz reguły przekierowań na własnym serwerze źródłowym.

Apache daje dwie drogi. W mod_alias Redirect permanent "/old" "https://example.com/new" wysyła 301, a Redirect temp wysyła 302. W mod_rewrite flaga [R=301] oznacza przekierowanie stałe, a samo [R] tymczasowe (łatwo o tym zapomnieć i to częste źródło przypadkowych 302). Niezależnie od serwera Google zaleca, by przy zmianie adresu widocznego w wyszukiwarce w miarę możliwości stosować stałe przekierowanie po stronie serwera.

Błędy w przekierowaniach, przez które w wynikach zostaje zły adres

Większość problemów z przekierowaniami sprowadza się do sprzecznych sygnałów o tym, który adres jest ostateczny. Uważaj na te sytuacje:

• 302 zostawione przy stałym przeniesieniu. Powiedziałeś Google, że zmiana jest tymczasowa, więc może dalej traktować stary adres jako kanoniczny. I trudno mu się dziwić.
• Łańcuch przekierowań. Po kilku zmianach struktury A prowadzi do B, a B do C. Zamiast tego kieruj każdy stary adres prosto do ostatecznego celu.
• Wszystko przekierowane na stronę główną. To pójście na skróty i widać to od razu. Przypisz każdej usuniętej stronie najbliższy odpowiednik, żeby użytkownicy i roboty trafiały tam, gdzie to ma sens.
• Nieaktualne linki wewnętrzne i mapy witryny. Jeśli nawigacja i mapa XML wciąż podają stare adresy, przeczą Twoim własnym przekierowaniom. Zaktualizuj je na nowe adresy.

Jeszcze jedno. Zmiana serwera to osobne zadanie niż zmiana adresów, a w notatkach o zmianie IP bez utraty pozycji wyjaśniamy, jak przejść ten etap osobno.

Jak sprawdzić, jakie przekierowanie naprawdę zwraca serwer

Najszybszy sposób: odpytaj stary adres z wiersza poleceń i przeczytaj nagłówki odpowiedzi. Pliki konfiguracyjne mogą mówić jedno, a wtyczka, reguła CDN albo jakiś zapomniany stary blok coś zupełnie innego. Testuj więc to, co faktycznie działa:

1. Uruchom curl -I https://example.com/old-page i przeczytaj linię statusu na górze wyniku.
2. Sprawdź, czy nagłówek Location wskazuje dokładnie ten cel, o który Ci chodziło.
3. Powtórz to dla wersji http i https, z www i bez.
4. Odpytaj też adres docelowy. Jeśli znowu przekierowuje, znalazłeś łańcuch do skrócenia do jednego kroku.

Chcesz wiedzieć, co Googlebot faktycznie dostawał w dłuższym okresie? Sprawdź kody statusu w logach dostępu, a nie jeden jednorazowy test. Sama decyzja pozostaje jednak prosta: w każdym dylemacie 301 czy 302 stałe przeniesienie dostaje 301 lub 308, a tymczasowe 302. Więcej na ten temat znajdziesz w artykułach o technicznym SEO na blogu.

FAQ