Anchor text: dobre praktyki. Co naprawdę mówi Google

Dobre praktyki anchor textu są dość proste. Google chce tekstu linku, który jest opisowy, w miarę zwięzły i pasuje zarówno do strony, na której stoi, jak i do strony, na którą prowadzi. Do tego ma być pisany dla ludzi, a nie nafaszerowany słowami kluczowymi. Poniżej: jak Google znajduje i czyta linki, jak napisać porządny anchor, co zrobić z linkami wewnętrznymi i w którym momencie „optymalizacja” po cichu zamienia się w spam linkowy.

Czym jest anchor text i jak czyta go Google?

Anchor text (spotkasz też nazwę „tekst linku” albo „tekst kotwicy”) to widoczna, klikalna część linku. Mówi ludziom i Google, co jest po drugiej stronie. Tyle że Google nie przeczyta anchora, którego nigdy nie zaindeksował. Według poradnika Google o linkach dostępnych dla robotów jego crawlery z reguły podążają tylko za elementami <a> z atrybutem href. Linki odpalane zdarzeniami skryptu albo znaczniki <a> bez href? Nie są wyciągane niezawodnie. Ten efektowny „link” w JS, który zbudował twój programista, równie dobrze mógłby nie istnieć.

Są jednak rozwiązania zapasowe. Jeśli element <a> jest pusty, Google może użyć atrybutu title jako anchor textu. Przy linkach graficznych bierze atrybut alt obrazka. Anchory wstawiane przez JavaScript? Otwórz narzędzie Sprawdzanie adresu URL w Search Console i upewnij się, że tekst faktycznie pojawia się w wyrenderowanym HTML. Zajmuje to minutę i oszczędza zgadywania.

Dobre praktyki anchor textu, które Google wymienia wprost

Dobry anchor jest opisowy, w miarę zwięzły i pasuje do strony, na której się znajduje, oraz do strony, do której linkuje. Nadaje linkowi kontekst. Mówi czytelnikowi, co dostanie, zanim kliknie. W codziennej pracy oznacza to:

• Opisuj stronę docelową, a nie samo klikanie.
• Pisz krótko: kilka słów, które nazywają temat.
• Dopasuj anchor do zdania, żeby czytał się naturalnie.
• Zapowiedz czytelnikowi, czego ma się spodziewać na kolejnej stronie.
• Unikaj ogólników w stylu „kliknij tutaj”, „ta strona” albo „dowiedz się więcej”.

Google podsuwa prosty test: czy czytelnik potrzebuje tych słów kluczowych, żeby zrozumieć następną stronę? Jeśli łapiesz się na wciskaniu fraz do linku, przesadziłeś. Tak po prostu. Postaw obok siebie „zobacz tutaj” i „poradnik o migracji domeny na nowy hosting”. Tylko jedno z nich mówi czytelnikowi (i crawlerowi), co czeka po drugiej stronie.

Czy anchor exact match to problem?

Nie, jeśli to po prostu naturalny sposób opisania strony. Upychanie słów kluczowych w anchorach to inna sprawa. To keyword stuffing, a Google traktuje go jako naruszenie swoich zasad dotyczących spamu. Anchor exact match powtarza docelową frazę słowo w słowo. Anchor opisowy tłumaczy, czym jest strona, słowami, które pasują do zdania. Czasem oba wychodzą identyczne. W porządku. Nikt nie dostaje za to kary.

Szukasz w dokumentacji Google idealnych proporcji anchorów? Nie znajdziesz ich, bo Google żadnych nie publikuje. Narzędzia obiecujące „bezpieczny” procent linków exact match zgadują i tyle. Prawdziwym testem jest czytelność. Jeszcze jedno: stare domeny ciągną za sobą swoje dawne linki, więc zanim cokolwiek na takiej zbudujesz, sprawdź historię anchorów starej domeny.

Jak pisać anchory linków wewnętrznych, które pomagają w nawigacji

Anchory wewnętrzne pomagają ludziom i Google zrozumieć strukturę serwisu i znaleźć podstrony. Każda ważna dla ciebie strona powinna dostać przynajmniej jeden kontekstowy link z innego miejsca w serwisie. Myśl o drogowskazach, nie o dźwigniach do rankingu. Rutyna, którą polecam, jest nudna, ale działa:

1. Wybierz strony, które pomagają czytelnikowi zrozumieć bieżącą.
2. Linkuj do nich w kontekście, wewnątrz pasującego zdania.
3. Opisz stronę docelową w samym anchorze.
4. Naturalnie zmieniaj sformułowania na różnych stronach.
5. Upewnij się, że żadna ważna strona nie jest osierocona, czyli bez ani jednego linku wewnętrznego.

Chcesz szerzej zrozumieć, jak linki budują autorytet? Przejrzyj nasze artykuły o profilu linków.

Kiedy przeoptymalizowane anchory stają się spamem linkowym?

Anchory stają się spamem linkowym, gdy zoptymalizowany anchor text pojawia się w płatnych artykułach, advertorialach, wpisach gościnnych albo informacjach prasowych rozsianych po innych serwisach po to, żeby przekazać moc rankingową. Zasady Google dotyczące spamu w wyszukiwarce pokazują to na krótkim fragmencie o ślubach, w którym „obrączki ślubne”, „najlepszy pierścionek”, „kwiaty” i „suknia ślubna” zamieniono w linki. Tekst istnieje wyłącznie po to, żeby zmieścić anchory z frazami. Czy ktoś, kto go czyta, czegoś się dowiaduje? Nie.

Jeśli prowadzisz sieć serwisów, uważaj tu szczególnie. Google wprost zalicza do spamu linkowego anchory nasycone frazami w linkach między twoimi własnymi stronami, wstawione po to, żeby przekazać wartość. Takie linki zwykle zdradzają wspólne sygnały techniczne, dlatego warto znać ślady, które łączą serwisy.

Postaw wszystko na jednym serwerze, a powiązania będzie jeszcze łatwiej wychwycić (piszemy o tym w tekście o ryzyku sieci na jednym hoście).

Serwisy w sieci mogą stać za reverse proxy na osobnych adresach IP z UE lub USA, a Jalvo dostarcza adresy IP proxy dla sieci serwisów właśnie pod taką konfigurację. Osobna infrastruktura nie sprawia jednak, że manipulacyjne anchory stają się w porządku. Linki nadal muszą mieć powód istnienia z punktu widzenia czytelnika.

Szybka lista kontrolna anchor textu przed publikacją

Zanim klikniesz „Opublikuj”, sprawdź każdy link pod kątem dostępności dla robotów, jasności i naturalnego brzmienia. Szybki przegląd:

• Link to prawdziwy element <a href>.
• Anchor to kilka słów opisujących stronę docelową.
• Żadnych ogólników w stylu „kliknij tutaj”.
• Obrazki z linkiem mają opisowy tekst alt.
• Anchor pojawia się w wyrenderowanym HTML.
• Żadnych anchorów nasyconych frazami między własnymi serwisami.

Szczerze mówiąc, wszystkie dobre praktyki anchor textu sprowadzają się do jednego nawyku. Pisz dla czytelnika, uczciwie opisuj stronę docelową, a trafność niech Google oceni już sam.

FAQ